Het brouwproces in Brouwerij Rubbens veranderde door de jaren heen op heel organische wijze. Naarmate er nieuwe technieken werden uitgevonden en er meer productie nodig was, paste men de machines en processen aan waar nodig. Een groot masterplan zoals men dat tegenwoordig "normaal" acht, was in die tijd nog niet echt de gewoonte. Daarom ook dat deze brouwerij een zeer unieke mix van diverse technologiën had.

DE SITUATIE VOOR 1897

In de jaren '80 van de 19de eeuw wordt in de hereboerderij op een zeer kleinschalige en ambachtelijke (met manarbeid) manier het bierbrouwen opgestart. Men beschikte waarschijnlijk al over de ons bekende brouwketel. Deze werd toen onderaan met kolen gestookt. Het roeren van het beslag gebeurde manueel in een kleine open kuip (waarvan de omtrekken in de vloerbetegeling nog zichtbaar zijn).

DE SITUATIE VAN 1897 TOT 1930

De boerderij werd grondig omgebouwd tot brouwerij. Het brouwproces werd geïndustrialiseerd. In die periode werd enkel bier gebrouwen van hoge gisting. Alles werd aangedreven door een centrale stoommachine (1). De teweeggebrachte rotatie werd door middel van een as (2) met singels naar de verschillende machines overgebracht. De stoom, de drijfkracht van de machine, werd geproduceerd door de stoomketel(3). De stoomketel werd gestookt met steenkool ( 4) die buiten onder een afdak lag. De verbrandingsgassen werden afgevoerd via de schoorsteen ( 5). De brouwerij stond in voor eigen moutproductie. Vanop de binnenkoer werd, via de luikopeningen, de graanzolder (6) met gerst gevuld. De  gerst werd 3 dagen te week gelegd in de moutbak (7) waarbij met regelmaat het water afgelaten en na een korte droogperiode opnieuw aangevuld werd. Vervolgens werd de weke gerst 7 dagen te kiemen gelegd op de moutvloeren (8). Om het kiemproces in stand te houden was een regelmatige besprenkeling met water (vocht) nodig.

Bijgevolg werden de vloeren in helling geplaatst voor het vlot afvoeren van het water. Een voortdurende kering van de mout en een permanente verluchting van de ruimte voorkwam oplopende temperaturen en rotting. Om het ontkiemen stop te zetten diende de groenmout gedroogd te worden. Via de traphal werd de mout naar de droogvloeren in de eest gebracht. Onderaan bevond zich de stookplaats (9), erboven 2 droogvloeren en bovenaan was de eest afgedekt met een schilddak waarop een metalen hoed voor de regelbare luchtafvoer zorgde. Hierbij werd de bovenste droogvloer ( 10) voor de nog natte groenmout gebruikt (2 dagen drogen op max. 40°C) en de onderste ( 11) voor het afstoken (10 uur) op 80°C van de reeds drogere mout.

Het entkeesten (verwijderen van de worteltjes) gebeurde in een draaiende trommel met zeefwanden. (12) De verkregen mout werd opgeslagen op de moutzolder (13) , samen met de hop en de suiker. Net voor het brouwen werd het nodige mout verbrijzeld in de plet(schroot)molen (14), aangedreven door de stoommachine. Het schroot werd via een gesloten houten koker met een inwendige vijzel (aangedreven door de stoommachine) tot in de verzamelbak (15) boven de roerkuip (16) gebracht. In de roerkuip (aangedreven door de stoommachine) werd het schroot (geplette mout) samen met warm water omgeroerd tot een beslag. Het residu (draf) werd aan omliggende boeren verkocht als veevoeder. Het water voor het brouwen zelf werd uit een put op de binnenkoer opgepompt door een buitenstaande baskulepomp (17) (aangedreven door de stoommachine).

Het water werd opgeslagen in een centraal vat (18) en opgewarmd, via een serpentin, met stoom uit de stoomketel.

Vervolgens werd de verkregen wort na filtering (geperforeerde bodem) opgepompt door een binnenstaande pomp (aangedreven door de stoommachine), naar het brouwvat. In de cilindervormige brouwketel (19) werd via een bovenopening de hop toegevoegd. Het geheel werd aan de kook gebracht via een serpentin, met stoom uit de stoomketel. Enkel vóór 1879 werd de ketel rechtstreeks gestookt met kolen (20). Na het koken liet men het bier aflopen in de lager gelegen bezinkingskuip (21) (lage, open, koperen kuip) om af te koelen.

Van daaruit werden de grote vaten in de kelder gevuld waar de open gisting (22) kon gebeuren. Bij een tekort aan gist werd de gist gehaald in de brouwerij "De Rijck" van Herzele. Onder de gistende tonnen stonden de ronde gistkommen die het overlopende gist opvingen. In de voorste kelder (23) werden de gistkommen leeggemaakt en gereinigd. De gist werd vergaard en verpakt, klaar voor verkoop als bakkersgist. In de tussenkelder (24) werden de grote vaten op de kleinere burgertonnen (801.) of op flessen afgetrokken (zonder druk) voor levering naar cafes. De vaten waren van eikenhout. De duigen werden bijeengehouden door ijzeren banden en binnenin was de ton geteerd. Van de manuele fles-vulling werd overgeschakeld naar de semi-mechanische vulmachine (2,4 of 6 flessen tegelijk). De fles werd met een draaistop of met een beugel afgesloten. De flessen dienden sterk genoeg te zijn om de last bij het stapelen (kleine kratten bovenop elkaar) te kunnen torsen. Het etiketteren gebeurde manueel (met biergist of een brij' van bloem en water) De distributie gebeurde met paard en kar, vandaar de nodige stallingen (25) en het koetshuis (26). De teruggebrachte lege vaten werden gereinigd in het zaaltje rond de schoorsteen en opgestapeld in de achterliggende ruimte (27).

DE SITUATIE VAN 1930 TOT 1970

Het productiesysteem van de brouwerij werd grondig vernieuwd. De nieuwe machines werden electrisch (a) gevoed (eigen hoogspanningskabine). De belangrijkste impact op het brouwsysteem werd echter veroorzaakt door de mogelijkheid van mechanische koeling. Brouwen was tot dan toe steeds een seizoenarbeid geweest. Gezien de gisting slechts tot maximaal 25°C (bier van hoge gisting) mag gebeuren werd de productie in de zomer stilgelegd. D.m.v. kunstmatige koeling werd ook bij ons een permanente productie mogelijk. Een bijkomend gevolg van de mogelijkheid tot koelen was de sterke opkomst van het bier van lage gisting.

De volledige koelinstallatie werd ondergebracht in de leegstaande eest. Door een pomp (b) in de nieuwe waterput (30m. diep in de tuin) werd een betonreservoir (c) bovenin de eest met water gevuld. Dit water diende voor het vullen van de pekelbakken (d), de productie van de ijsblokken (e) en hoofdzakelijk voor de ammoniakcompressor (f). De ammoniakcompressor werd aangedreven door een electromotor (g). In de verschillende pekelbakken waren serpentines geplaatst waarin de rond stromende ammoniak de pekel afkoelde. De gekoelde pekel werd dan via een buissysteem doorheen de gist- en lagervaten gevoerd.

Het verbruikte water van de ijsmachine werd opgepompt naar een groot verzamelvat (h). Van hieruit werd water afgenomen voor de koeling van het bier (in spiraal), het huishouden en voor de boerderij. Na de technische aanpassing van de brouwerij werd nog enkel bier van lage gisting gebrouwen.

Bier van lage gisting mag slechts gisten bij 5°C en dient gelagerd wordt bij 0°C. In koudere oorden (land van oorsprong, Beieren) kon het ijs tijdens de winter in kelders opgeslagen worden om zo tijdens de zomer het lagerproces in stand te kunnen houden. Bij bieren van lage gisting verloopt het brouwproces tot in de bezinkingskuip identisch. De bestaande installatie bleef dan ook behouden, op de eest na. De mout werd vanaf toen aangekocht in Zottegem zodat de eigen productie werd stilgelegd. Na het brouwen en bezinken dient het bier van lage gisting sterk afgekoeld te worden. Dit gebeurde door het bier te laten aflopen over een koperen spiraal (i) waarin koud water circuleerde, tot in een verzamelkuip.

Vanuit het recipiënt liep het bier naar de naastliggende kelder in de aluminium gisttanks (k). Het gisten dient op 5°C te gebeuren zodat de tanks gekoeld dienen te worden. Na het gistproces werd het bier opgepompt doorheen de filter (I) op het bovenste verdiep en opnieuw naar de lagertanks (m) in de kelder. Na het lageren (6-tal weken) werd het bier opnieuw opgepompt doorheen de filter naar het aftrekvat (n).

De bieren van lage gisting werden onder druk (gelijk aan de inwendige druk in de gesloten gistkuipen) afgetrokken (vullen van vaten) zodat zwaardere tonnen met stalen bodems gemaakt dienden te worden (pers-vaten). Na de 2e W.O. kwamen de aluminium-vaten in opgang. Ook het bottelen gebeurde onder druk zodat de flessen eveneens zwaarder gemaakt werden. De kostprijs van een fles liep zodanig op dat de namen van de brouwers ingeëtst werden (bescherming tegen diefstal). De uitvinding van de kroonkurk (1920) maakte de fles, voor zij die niet over deze afluitmachine beschikten, oninteressant zodat de kostprijs gevoelig daalde. Zodat later bij het volautomatisch vullen het goedkope opkleefvignet (eveneens geautomatiseerd) de ingeëtste emblemen verdrong. Het koolzuurgas voor de drukproductie werd geleverd in stalen flessen (vanuit Gent). Er was immers te weinig productie om een eigen ketel te verantwoorden. In de achterliggende uitbouw werden de terug gebrachte bierflessen gespoeld (o) met heet water. Het water werd opgewarmd door stoom, geleverd door een stoomketel op kolen (p). In latere fase werd ook gepasteuriseerd (q) in een kuil in de vloer. Vervolgens gingen de flessen naar de vulmachine (r) en de capsulemachine (s).

De opnieuw gevulde bakken werden opgestapeld bij de ingang (t). Beschadigde bakken werden hersteld in de schrijnwerkerij (u) in de tuin. Door de snelle vulprocedure van flessen werd de fles concurrentieel t.o.v. de vaten doordat het bier nu onmiddellijk bij de klant geleverd kon worden i.p.v. via een exclusieve verdeling in cafés. De huis-aan-huisbestelling was een nieuwe afzetmarkt zodat een vlotte bedeling een noodzaak werd. Na de eerste wereldoorlog werd voor de distributie, door het opeisen van de paarden, overgeschakeld op oude legervoertuigen en later definitief op de vrachtwagen (v). Als extra service naar de cafés produceerde de brouwerij ook ijsblokken voor de koeling van de ijskasten. Conische gegalvaniseerde gietvormen (40/15/100), gevuld met water, werden in een pekelbak opgehangen. De pekel werd d.m.v. een schroef langs een serpentin met ammoniak gedreven zodat hij sterk afkoelde en de koelvormen vervroren.

Aan de hand van het archiefonderzoek en het onderzoek ter plaatse naar bouwsporen was het mogelijk van het terrein een bouwevolutie te schetsen die een indrukwekkende 141 jaar overspant. Op het huidige kadasterplan werd aan de hand van voornoemde informatie, vertrekkende vanaf de hedendaagse situatie steeds verder teruggegaan in de tijd, met volgende synthese als resultaat.

(Alle volgende getekende 3D-schetsen zijn in de jaren '90 gemaakt door Anthony Vanderstraeten, de architect die betrokken was bij de klassering en verdere verbouwingen van de brouwerij.)

Situatie in 1829

Deeltekening, overgenomen van het oudste kadastraal plan. Opgemaakt onder Hollands bewind met volgend opschrift

"Gemeente Sonnegem in 2 sectien
De sectie A in een Blad
Genaamd van het Dorp
Enig Blad van N 1 tot N2 60"

Hierop zien we een dorpskern bestaande uit de inmiddels verdwenen kerk (herbouwd in 1869), 4 herenboerderijen, 8 klein ere hoeves en een 4-tal woningen.
De meeste landeigendommen behoorden toe aan de abdij van Drongen. Gedeeltelijk op de plaats van de huidige burgerwoning bevond zich een L-vormige hoeve.
Een opgevulde waterput (opgetrokken in Balegemse zandsteen) die zich moet situeren in de oksel tussen het jagerspaviljoen en het herenhuis, is vermoedelijk de enige restant uit deze bouwperiode.

Perceelopdeling

De toenmalige eigendom bestond uit de L-vormige hoeve met kadastraal nr. 254 en het achterliggende terrein met de nrs. 251, 252, 253, 255

Familiekroniek

Het betreffende perceel was in eigendom van de familie Van Gyseghem, een van de oudste families uit Zonnegem (hun stamboom loopt terug tot in 1650).

Situatie in het jaar 1845

Tussen 1825 en 1850 werd door Judocus Van Gijseghem een huis opgericht. Hiervoor moest een deel van de oude boerderij worden afgebroken en vervangen door een grotere nieuwbouw. Deze uitbreiding vormt nog steeds de kern van de huidige herenwoning (het volledige grondoppervlak uitgezonderd de living). De kelder onder de herenwoning stamt uit deze of voorgaande bouwfase.

Perceelopdeling

Het kadastrale nummer van het oude deel van boerderij werd opgesplitst: de woning kad. nr.: 254a en het erf 255a. Ook het perceel van de nieuwbouw werd opgesplitst waarbij de woning kad. nr. 254b kreeg en het erf 255b. In 1856 werd het oude deel gesloopt en kreeg het volledige erf nr. 255b, de woning nr. 254 a.

Familiekroniek

Benedictus (Benoit) Rubbens ( 1835-1897), een landbouwerszoon uit Grimbergen huwde in 1861 met Barbara Van Gijseghem. Na hun huwelijk betrokken ze de woning in de Steenbergstraat die zo in het bezit kwam van de familie Rubbens.

Situatie in het jaar 1883

De bestaande eenvoudige hoeve wordt uitgebouwd tot een indrukwekkende herenhoeve. De nog steeds bestaande stallingen worden opgetrokken (het huidige bouwblok IV, V , Vl en VII) als open structuren zonder gewelven. Eveneens de huidige brouwzaal (toen de hoofdschuur) met de assymetrische ingangspoort in zandsteen (is vrijgemaakt vanachter het bezetwerk). Tegen de hoofdschuur werd, naar de ingang toe, over de halve gevelbreedte een extra stal geplaatst. Van deze stal is in bouwblok II nog steeds de top- en achter-gevel zichtbaar.

Om de stallingen met de bestaande woning te kunnen verbinden werd het verloop van de straat licht gewijzigd. In dezelfde bouwcampagne werd de bestaande woning ook naar de andere zijde (de living en bovenliggende kamers) uitgebreid. Zo werd het huidige bouwblok III verkregen. De vroegere topgevel (met afgekapte schouw) is op de zolder nog steeds zichtbaar. De raamopeningen werden herverdeeld, de binnenindeling werd grondig gewijzigd en de inkom verplaatst. Door deze verschillende aanpassingen werd in de woning de stabiliteit ernstig verstoord.

Perceelopdeling

De volledige binnenkoer met bouwblokken kreeg het kad. nr.: 254c, het aan het straat palende land met stal het kad. nr. 2 5 Sc en het achterliggende weiland 254d.

Familiekroniek

Tijdens zijn Ieven bouwde Benoit Rubbens het boerenhof om tot een ware herenboerderij. In 1870 richtte hij brouwerij "De Zon" op. In eerste instantie ging het om een beperkte nevenactiviteit van het landbouwbedrijf. Benoit werd later eerste schepen van Zonnegem. Van 1892 tot aan zijn dood in 1897 was Benoit Rubbens burgemeester van Zonnegem

Situatie in het jaar 1897

In dat jaar startten de aanpassingswerken om de hoeve om te vormen tot brouwerij. In de huidige brouwzaal (de toen verbouwde hoofdschuur) werd de centrale verdeelmuur opgetrokken en de welfsels ingebracht. De assymmetrische ingang werd vervangen door de huidige kleinere en centrale toegang, gekoppeld aan de onderliggende toegang naar de kelder. Om voornoemde werken mogelijk te maken werd de stal aan de voorzijde gesloopt. Een nieuwe schuur werd wat verderop gebouwd. De achtergevel en de topgevels van bouwblok II getuigen nog van deze bouwfase. Aan de westzijde van de brouwzaal wordt het ketelhuis opgetrokken met de achterliggende schoorsteen.

Perceelopdeling

Het boerderij-gedeelte met binnenkoer krijgt kad. nr. 2 54d, het brouwerij-gedeelte 254e, het naastliggend weiland nr.252b en het land langs de straat behoudt het nr. 255c

Familiekroniek

Na het overlijden van vader Benoit Rubbens (1897) bouwde zoon Pieter Alphonse Rubbens (1862-1928) de boerderij om tot een gemechaniseerde brouwerij, waarbij alles door de centrale stoommachine aangedreven werd. In 1896 installeerde hij de eerste roerkuip. Van 1898 tot 1928 was Alfons Rubbens burgemeester van Zonnegem.

Situatie in het jaar 1902

In 1902 werd de eest opgetrokken en gebeuren vermoedelijk de verdere aanpassingswerken in de andere stallingen (inbrengen van trogwelven). In 1905 werd op de hoek van het domein een kapelletje opgetrokken. In 1907 werd de jagerszaal aangebouwd. De voorgevel met aanbouw van het woonhuis werd dan samen met het jagerslokaal uitgetegeld.

Perceelopdeling

Het brouwerijgedeelte krijgt kad.nr. 254f, het naastliggend weiland 252c en het stuk land langs de straat wordt opgesplitst in het bouwvolume van de kapel met 255d en in weiland met nr. 255e. Het boerderijgedeelte met binnenkoer krijgt vanaf het ogenblik van de aanbouw van het jagerslokaal het nr.254g.

Familiekroniek

Alfons Rubbens zette de verfraaiingswerken aan het gebouwencomplex verder en laat ons bij zijn overlijden de brouwerij (wat betreft gevelafwerking) na zoals we ze nu nog kennen.

Situatie in het jaar 1909

In 1909 werd de stal naast de brouwerszaal verbouwd, er kwam een uitbreiding naar de binnenkoer bij en er werd een duiventoren opgetrokken. De stal werd verder uitgebreid tot aan de straat met garages. Om deze uitbreiding te kunnen realiseren werd een bestaande schuur langs de straatzijde gesloopt op de straatmuur na, die als basis voor de topgevel bleef dienen. Zowel het bestaande deel als de uitbreiding werden opgesmukt met een nieuwe paradegevel. Het is in deze toestand dat bouwblok I en II zich nu nog bevinden.

Perceelopdeling

Het brouwerijgedeelte krijgt kad.nr. 254h, het naastliggend weiland 252d. Het boerderijgedeelte met binnenkoer krijgt nr. 254i.

Familiekroniek

Charles (Karel) Rubbens (1887-1928) nam het burgemeesterschap over van zijn overleden vader in 1928. Hijzelf stierf echter ook in datzelfde jaar. Zijn echtgenote Helena Van De Velde nam de beheer van de brouwerij in eigen handen met bijstand van de gemeentesecretaris J. Van Dorpe en haar broer G. Van De Velde.

 Situatie in het jaar 1930

Vanaf 1930 start de technische modernisering van de brouwerij. De eest werd omgebouwd om onderdak te kunnen geven aan de nieuwe koelinstallatie en de ijsfabricatie. De bestaande stoomketel werd vervangen door een nieuwe (1931). Aluminium tanks voor het gisten en lageren van het bier van !age gisting werden in de kelders van bouwblok VII gemonteerd. Op de verdieping erboven kwam de filter en de nieuwe isobar-installatie om het bier op vaten te trekken. Aan de achterzijde van dit bouwblok werd een bijgebouw opgetrokken om de flessen te reinigen en te bottelen.

Later volgde in hetzelfde gebouw de pasteurisatie. Tezelfdertijd werd de achtertuin (het nieuwe park) bereikbaar gemaakt via een doorgang doorheen de schuur. Vanaf 1945 (na de oorlog) kon dan ook dankzij de grondige vernieuwingswerken "bier van lage gisting" gebrouwen worden. Het brouwen van bier van hoge gisting werd volledig stop gezet. Het toenmalige gebouwenbestand werd tot op heden niet meer uitgebreid.

Perceelopdeling

Het brouwerijgedeelte, nu doorlopend over het vroegere boerderij-gedeelte krijgt kad.nr. 254l, het naastliggend weiland 252e, het aangewonnen stuk land 240g2 en de daarop opgetrokken aanbouw nr. 254k.

Familiekroniek

Helena Van De Velde zorgt voor de verdere uitbreidingen en aanpassingen. Na het beëindigen van zijn militaire dienst neemt haar zoon Joseph Rubbens in 1947 het beheer in handen. Joseph Rubbens (1919-1993), gehuwd met M. Bocklandt was burgemeester van Zonnegem van 1947 tot 1977 (in 1977 gefusioneerd met St. Lievens Houtem).

Situatie vanaf de jaren 70

Vanaf 1983 staan de gebouwen leeg en begon het verval. In 1989 werd de intacte inboedel verkocht en uit het complex verwijderd. De aangebrachte schade (vooral aan de brouwzaal) versnelde het verval van het complex. De monocylinder-stoommachine en de baskuul-waterpomp werden verkocht aan het brouwerijmuseum in Bocholt. De open roerkuip, kookketel en koelbak aan nv Boon in Lembeek en de ammoniakcompressor en pletmolen aan een museum in Charleroi.

Perceelopdeling

In 1973 gebeurt een hernummering waarbij alle bouwvolumes kad. nr. 254k krijgen en de binnenkoer het kad. nr. 254l. In 1985-86 wordt het park opgedeeld in drie bouwloten 240 k3 en 240 l3 en de boomgaard wordt 252 f. In 1989 wordt het gebouwencomplex met binnenkoer in 2 bouwloten opgedeeld; 254m en 254n.

Familiekroniek

In 1970 wordt het brouwen volledig stopgezet. De activiteiten beperkten zich tot het uitzetten (verdelen) van bier van de firma Krüger en Van Roy. In de jaren 80 zet Joseph Rubbens alle activiteiten stop. In het jaar 1983, bij het overlijden van zijn moeder, Helena Van De Velde wordt de brouwerij verlaten. De brouwinstallatie lag toen al 13 jaar stil.

Reeds in de jaren '80 besefte de dienst "Onroerend Erfgoed" welk een uitermate interessante brouwerij dit was geweest. Met name de zeer complete en zeer gevarieerde uitrusting maakte hen zeer opgewonden en ze wilden maar al te graag deze site klasseren om te beschermen voor het nageslacht. De familie had echter een ander toekomstbeeld voor ogen, en ondernam daarop de nodige stappen om de dienst "Onroerend Erfgoed" af te remmen in hun enthousiasme. Met de volgende verkavelings- en beschermingspolemiek tot gevolg.

15/12/1980:
     De brouwerij wordt op "voorontwerp van lijst" geplaatst voor "bescherming vatbare dorpsgezichten" en voor "bescherming vatbare monumenten met roerende installatie (onroerend door bestemming)".
11/02/1981:
     Bezwaar van de fam. Rubbens waarin zij stellen dat bij een eventuele opname in "ontwerp van lijst" zij de rechtmatige (art. 7 6e lid van de wet van 7 aug. 1931) vergoeding zouden opeisen wegens devaluatie van hun bouwgronden tot landbouwgronden. Er volgde nooit een ministerieel besluit voor de opname in "ontwerp van lijst" .
04/04/1985:
     Verkavelingsaanvraag voor de moestuin en het park (240g2:lot1, lot2, lot3)
04/04/1985:
     Verkavelingsaanvraag van de brouwerij en boomgaard (252e, 254l).
08/08/1985:
     Verkaveling brouwerij en boomgaard (252e,254l) geweigerd wegens industriëel archeologische waarde.
19/09/1985:
     Verkaveling moestuin (240g2: lot3) toegestaan.
     Verkaveling park (240g2: lot1 , lot2) geweigerd wegens parkwaarde.
16/10/1985:
     Verkoop van de moestuin (240g2: lot3=240k3) als bouwgrond.
     Gelegen aan de Gentsestraat.
09/01/1986:
     Verkavelingsaanvraag van het park (240l3: lot1, lot2).
13/02/1987:
     Verkavelingsaanvraag van de boomgaard (252f).
27/02/1987:
     Verkaveling park (240l3: lot1, lot2) toegestaan zonder bezwaar.
27/04/1987:
     Verkaveling boomgaard (252f) toegestaan zonder bezwaar.
27/05/1987:
     Verkoop van de boomgaard (252f) als bouwgrond, inmiddels bebouwd.
1 5/12/1988:
     Verkavelingsaanvraag van de brouwerij (254l).
22/03/1 989:
     Verkaveling brouwerij (254l) geweigerd wegens industrieel archeologische waarde.
13/12/1989:
     Na beroep bij de Bestendige Deputatie en na beroep bij de Minister
     Verkaveling brouwerij (254m,n) vergund op voorwaarde van totale sloping.
07/03/1989:
     Verkoop van deel park (240l3: lot1) als bouwgrond, inmiddels bebouwd.
27/12/1989:
     Verkoop van deel park (240l3: lot2) als bouwgrond, nog niet bebouwd.
17/09/1990:
     Verkoop van het gebouwencomplex (254m,n) net vóór de sloping.
30/03/1995:
     Het gebouwencomplex (254m,n) wordt opkocht door huidige eigenaars.
06/03/1997:
     De brouwerij met uitrusting is een beschermd monument