Voor de renovatie

Deze gebouwen hebben tijdens de productiejaren van de brouwerij misschien wel het meest van allemaal écht afgezien. Het waren niet enkel koeienstallen, maar een reeks stallingen bij elkaar die voor diverse doeleinden werden ingezet. Er waren diverse ruimtes, deuren, poorten, enkele totaal uitgedroogde mestkelders, een simpel toilet voor de "werkmensch" en nauwelijks tot geen ruiten. Een donkere bedoening, zeg maar. De achterzijde van dit gebouw grenst aan de Heetstraat.

Tijdens de renovatie

De verbouwing dan. Van het dak bleef enkel het gebinte staan. Aan de achtergevel die aan de Heetstraat grenst werd niets gedaan. In de voorgevel werden alle ouwe poorten en deuren verwijderd. Er werden twee grote bogen geheel vrij gemaakt om er ramen in te plaatsen. De oude verrotte trekkers werden door enkele zware I-profielen vervangen. De vloer binnenin werd geheel uitgebroken. Dan werden de buizen van de luchtgas-verwarming in de grond begraven. Vervolgens werd over het hele oppervlakte een betonplaat gegoten, en dan konden de heropbouw werken beginnen.

Na de renovatie

Dé allergrootste schoonheid van dit deel van de brouwerij waren echter de massieve dakgebinten van het toch wel hele hoge dak. De architect Anthony Vanderstraeten uit Gijzenzele zag hiervan meteen het potentieel in en heeft dan ook de hele woning zo ontworpen dat de grandeur van die gebinten zoveel mogelijk tot uiting kon komen. Daartoe kon hij alle trukken van de foor toepassen, omdat het hele binnenste van deze stallingen toch geheel uitgebroken moest worden. Zo heeft hij de hele zolderverdieping tot "living" uitgeroepen, hoewel dit woord in deze context echt wel wat misplaatst is. Men ervaart eerder het gevoel van een troonzaal te betreden, als men vanuit de keuken de trap op kilmt! De keuken zelf kwam terecht op het gelijkvloers, maar heeft geen plafond, zodat je blik onverbiddelijk naar het hoge dak met zijn majestueuze gebinten wordt getrokken. Het idee om de keuken te plaatsen waar hij nu is, refereert dan weer naar de vele boerenhoven van toentertijd, waar het normaal was om vanuit de koer meteen de keuken in te stappen. De rest van het gelijkvloers is "opgevuld" met diverse nuttige ruimten. Last but not least loopt er langs de hele lengte van dit huis een metersbreed glazen plafond dat een zeer mooi beeld geeft van de ruimtelijkheid van het gebouw. Voorwaar een verbouwing om trots op te zijn!

Voor de renovatie

Je kan er onmogelijk naast kijken. Van zodra men de Steenbergstraat in rijdt- het maakt niet uit van welke kant je komt - ziet men van verre het grote, statige gebouw met zijn stijlvolle gevel van geëmailleerde witte gevelstenen. Alles straalt rijkdom uit, macht en een groot gevoel voor schoonheid en harmonie. Het straathekken zal in zijn tijd zeker een mooie duit gekost hebben, want alle smeedwerk was toen handwerk, elke krul, elke speerpunt. De bezoeker vindt vanzelf de grote toegangspoort en wordt automatisch naar binnen gezogen. Dat was toen zo, en ook nu nog ondervinden we hoe de trechtervormige opstelling van de poorten de mensen naar binnen lokt.

Tijdens de renovatie

Het herenhuis heeft een hélé zware renovatie gehad. In de loop der vele decennia was het wel meermaals opgesmukt geweest, en hersteld, en uitgebreid, maar het was finaal óp. Zo ongeveer heel de binnenkant werd gestript. Elke kamer, elk plafond, elke vloer. Er waren momenten dat je een hamer van op de zolder zo tot op het gelijkvloers kon droppen. Alles was open gewerkt. Zware stalen I-profielen werden als een reusachtige prikker met uiterste preciesie dwars doorheen het gebouw geprikt, en dan vakkundig vastgezet. Zo werd het hele gebouw op slimme wijze voorzien van de nodige structurele stevigheid. Helaas zijn er niet zoveel foto's van genomen, de bewoners hadden andere besognes. Maar de foto's die er zijn, spreken boekdelen.

Na de renovatie

Uiteindelijk, na een slopende (ahum) renovatie, kunnen de eigenaars met uitermate trots terugkijken op hun verwezenlijking. Het stukwerk van de plafonds is in zijn volle glorie hersteld. De jachttaferelen in de jachtkamer zijn behouden gebleven, alsook de mooi geëtste ruiten ervan, die nu dubbelwandig zijn. Lambriseringen zijn met de gepaste egards behandeld en gerenoveerd. Het nieuwe meubilair is in harmonie met zijn omgeving. Enkel de meeste slaapkamers boven, waren nog niet geheel afgewerkt toen deze foto's genomen werden. Maar ook dat is op dit moment van schrijven, allemaal tip top in orde.

Heel onopvallend, geprangd tussen de imposante brouwzaal en de stallingen rechts, zit het magazijn/de bottelarij. Het is een gebouw zonder enige opsmuk. Omdat het vanop straat niet zichtbaar is, werd er geen moeite gedaan om er een mooie siergevel tegen te metselen. De afwerking van ramen en deuren staat ook op een veel lager pitje dan die gevels welke wél vanop straat zichtbaar waren.

In de hoek van de koer, dwars doorheen dit gebouw eigenlijk, is soms wel een doorgang naar de tuin, en soms ook niet. Het hangt wat af van periode tot periode, en dat merk je ook aan de foto's. Er was een tijd dat men met een wagen zo de tuin kon inrijden, maar er was evengoed een tijd dat de hele doorgang was afgeblokt en als garage werd gebruikt.

Gedurende een twintigtal jaar werd dit gebouw gebruikt als pianoatelier door Daniël Boulanger (tegenwoordig actief te Aalst). Tijdens de renovatie werd de centraal geplaatste ingang naar de hoek verhuisd. Er was binnenin ook een pianolift aangebracht, om de gemakkelijk 400kg wegende piano's zonder veel moeite van en naar de kelderverdieping te brengen.

Sinds kort heeft dit magazijn een nieuwe eigenaar, die er binnenkort een - vijfde- gezinswoning zal maken.

Van dit kavel zijn behoorlijk weinig foto's gemaakt.

Voor de renovatie

 

 

 

 

 

 

 

Tijdens de renovatie

 

 

 

 

 

 

 

Na de renovatie

 

 

 

Meteen in het oog springend voor wie de site bezoekt, is de grote duiventoren die links tegen de vroegere paardenstallen aan kleeft. De voorgevel van deze stallen werd in dezelfde luxueuze baksteen en in dezelfde stijl als het koetshuis afgewerkt. De gebouwen links vormen tezamen één 40 m lange imposante gevel, die de koer een enorme diepte geven, en de blik onafwendbaar geleiden naar de grote, brutale voorgevel van de eigenlijke brouwzaal.

Voor de renovatie

De paardenstallen waren voorzien van behoorlijk luxueuze paardenboxen. Ook waren er kleinere stallingen in dit gebouw. Deze dienden in eerste instantie nog als opslagruimten - zo vonden de nieuwe eigenaars in de jaren '90 er nog zo'n 20.000 authentieke Rubbens-flesjes terug - maar later verden ze eigenlijk vooral als clublokaal voor de lokale jeugd ingezet.

 

Tijdens de renovatie

Dit gebouw is heel robuust gebouwd en heeft de tand des tijds zeer goed overleefd. De paardenboxen waren "as good as new". Ook de vloeren, de plafonds, de muren en zelfs de zolder waren nog quasi intact. Zware structurele ingrepen waren tijdens de renovatie dan ook niet nodig. Het volstond om nieuwe lijnen uit te zetten binnen het kader van het gebouw.

 

Na de renovatie

Uiteindelijk is één paardenbox behouden als inkomhal. De andere maakten plaats voor een aangename en ruime living. De ruimte die de lokale jeugd had omgetoverd tot clubhuis, werd de keuken annex eetkamer. De grote lege zolder is nu gevuld met diverse slaapmakers, een ruime badkamer, een TV-kamer, een mooie centrale hall waar de zon veel speelruimte heeft. De duiventoren is eerst geheel leeggehaald en dan voorzien van een mooie houten trap. Geheel boven in de toren is een uilenkast voorzien. Daarin leggen onze kerkuilen jaarlijks hun eitjes. vzw Natuurpunt is er best trots op, en wij ook !

 

(De foto's in deze fotoreeksen zijn op diverse momenten getrokken, deels analoog, deels met digitale toestellen (van de eerste generatie). Omwille van de presentatie zijn ze door elkaar gemonteerd, in een zo logisch mogelijke volgorde.)

*** UNDER CONSTRUCTION ***

Algemene introductie tot het tijdperk waairn de site verkocht werd en geklasseerd werd als industrieel erfgoed.